پایگاه اطلاع رسانی بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان های استان تهران

روز پرستار، روز بزرگداشت انسان‌هایی است که در سخت‌ترین لحظات کنار ما می‌مانند. انسان‌هایی که شاید نامشان کمتر شنیده شود اما حضورشان آرامش‌بخش‌ترین صدایی است که در میان درد و اضطراب طنین می‌افکند. اگر پزشک امید به درمان را می‌دهد، این پرستار است که امید را با دستانی خسته اما قلبی سرشار از عشق و مسئولیت‌پذیری تا آخرین لحظه زنده نگه می‌دارد.

در این میان اما هستند زنانی که همراه مردانی‌اند از جنس آتش شقایق و ترکش که جراحات دوران جنگ بر تن خسته‌اشان رخ‌نمایی می‌کند. 

آن‌ها زخم‌های این بزرگ‌مردان را با عشق می‌بندند و گله هم نمی‌کنند. می‌دانندکه هر قطره اشک اگر بر گونه‌شان بلغزد شاید امید را از نگاه همسر و فرزندانشان بگیرد. یاد گرفتند صبر را بدوزند بر لب‌هایشان تا نکند روی سفید زندگی، رو بگرداند.

همسران جانبازان، شهادت را فقط در پلاک و لباس خاکی نمی‌دیدند؛ آن‌ها شهادت را در صبر معنا کردند. در بی‌خوابی‌های‌شان، در دردهای بی‌نام‌شان، در خاطراتی که شب‌ها آرام‌شان نمی‌گذاشت. 

سال‌ها گذشته، جنگ تمام شده، اما شب‌های همسران جانبازان هنوز بوی اضطراب می‌دهد.

آن‌ها زخم‌ها را بستند، اما هیچ‌کس نپرسید زخم دل‌شان را چه کسی خواهد بست. و شاید همین است معنای واقعی ایثار؛ بخشی از انسان را برای آرامش دیگری جا گذاشتن.امروز در سالروز ولادت با سعادت حضرت زینب(س) که مزین به روز پرستار است، به همه پرستاران سرزمینمان ایران خداقوت عرض می‌نمایم و بر همه همسران جانبازان نخاعی، شیمیایی و اعصاب و روان و همه مردان بی‌ادعایی که امروز بواسطه جراحات دوران جنگ، نیازمند مراقبت هستند، درود می‌فرستم.